Kodi srodowisko graficzne: jak wybrać pulpit (DE) dla Twojego Linuxa

Kodi srodowisko graficzne: jak wybrać pulpit (DE) dla Twojego Linuxa

Świat Linuksa jest bardzo rozległy i wiele osób nie wie, od czego zacząć. Oprócz naprawdę wielu dystrybucji, do wyboru są jeszcze środowiska graficzne, które wpływają nie tylko na wygląd, ale i funkcjonalność danej odsłony.

GNOME, KDE Plasma, Cinnamon - to niektóre z nich. Żeby lepiej zorientować się w tym, co oferuje dane środowisko graficzne (nazywane potocznie pulpitem lub DE - skrót od Desktop Environment), powstaje właśnie ta seria poradników. W każdym "odcinku" zostanie omówione jedno z nich, dzięki czemu po zapoznaniu się z materiałem będziemy już zorientowani, jakie ma ono możliwości, a docelowo - czy sprawdzi się dla nas osobiście.

KDE Plasma i inne środowiska: co realnie zmienia DE

Wybór odpowiedniego środowiska graficznego to ważna decyzja. Wpływa ona na wrażenia użytkownika oraz na jego samopoczucie w trakcie korzystania z systemu. Środowisko wpływa na sposób poruszania się po komputerze, uzyskiwania dostępu do plików i programów oraz dostosowywania wyglądu i działania systemu.

Różne środowiska graficzne w Linux mają swój własny wygląd i sposób działania, a do tworzenia interfejsu użytkownika mogą wykorzystywać różne technologie i zestawy narzędzi. Niektóre z nich zaprojektowano tak, aby były proste i lekkie, podczas gdy inne traktują priorytetowo funkcje i opcje wyglądu. Jest to bardzo istotna możliwość, ponieważ wybór odpowiedniego środowiska graficznego może mieć wpływ na sposób korzystania z komputera, a także na wydajność i wykorzystanie jego zasobów sprzętowych.

Dlaczego dobór ma znaczenie dla wydajności i wygody

Wybierając środowisko graficzne, należy wziąć pod uwagę preferencje, specyfikacje sprzętowe i co najważniejsze przeznaczenie komputera. Dobór odpowiedniego środowiska graficznego może sprawić, że korzystanie z Linuksa będzie przyjemne. Może pomóc usprawnić przepływ pracy, spersonalizować system i zoptymalizować wykorzystanie zasobów dla określonego sprzętu.

Jeśli masz starszy komputer lub komputer o małej ilości przestrzeni dyskowej, możesz wybrać lekkie środowisko graficzne, które nie potrzebuje dużej ilości zasobów. Z drugiej strony, jeśli masz mocniejszy komputer i cenisz opcje dostosowywania oraz atrakcyjny wizualnie interfejs, możesz preferować bardziej bogate w funkcje środowisko graficzne.

Każde z tych środowisk miewa różne domyślnie zainstalowane aplikacje, ustawienia systemowe i repozytoria oprogramowania. Może to wpływać na dostępność niektórych pakietów oprogramowania i ich aktualizacji.

Gnome, KDE Plasma, Cinnamon: przegląd podejść do pulpitu

Dowiedziałeś się już, że Linux posiada wiele środowisk graficznych. Używane jest domyślnie przez takie dystrybucje jak Ubuntu i Fedora. GNOME jest znany ze swojego nowoczesnego i eleganckiego wyglądu, z naciskiem na prostotę i użyteczność. Ma możliwości dostosowania wyglądu i bogaty w funkcje interfejs. Czyni go to popularnym wyborem dla użytkowników, którzy przechodzą z systemu Windows na Linux.

GNOME: prostota, ekosystem i wymagania

GNOME jest jednym z najpopularniejszych środowisk graficznych w świecie Linuksa i ma bogatą historię obejmującą ponad dwie dekady. Grupa użytkowników stworzyła go w 1997 roku, bo zapragnęli stworzyć darmowe i otwarte środowisko graficzne. Chcieli oni również, aby było ono łatwe w użyciu i proste w dostosowaniu do własnych potrzeb.

Z biegiem lat GNOME ewoluowało i zyskało na popularności. Obecnie wiele znanych dystrybucji Linuksa używa go jako domyślnego środowiska graficznego. GNOME przeszło kilka głównych wydań, z których każda zawierała nowe funkcje i ulepszenia.

Jak każde środowisko graficzne, GNOME ma zarówno wady, jak i zalety. Duże możliwości konfiguracyjne - jest wysoce konfigurowalny, z szeregiem opcji personalizacji pulpitu. Duży ekosystem aplikacji - ma duży i stale rosnący ekosystem aplikacji firm trzecich, co ułatwia znajdowanie potrzebnego oprogramowania i korzystanie z niego. Funkcje ułatwień dostępu - środowisko to zaprojektowano tak, aby był dostępny dla wszystkich użytkowników, w tym osób niepełnosprawnych. Posiada szereg funkcji ułatwiających korzystanie z interfejsu użytkownikom z wadami wzroku lub słuchu. Zintegrowane oprogramowanie - zawiera szereg zintegrowowanych programów, w tym menedżera plików, przeglądarkę internetową i odtwarzacz multimedialny.

Wymagania sprzętowe - wymaga dużej ilości zasobów, przez co potrzebuje stosunkowo mocnego komputera do płynnego działania. Ograniczone opcje dostosowywania - można go w dużym stopniu dostosowywać.

KDE Plasma: ogrom opcji i nacisk na personalizację

KDE Plazma to środowisko graficzne dla dystrybucji Linuksa, znane z ogromnych możliwości dostosowywania i zaawansowanych funkcji. Rozwój KDE rozpoczął się w 1996 roku jako projekt mający na celu stworzenie wolnego i otwartego środowiska graficznego dla użytkowników Linuksa. Pierwotnie nazywano go Kool Desktop Environment (KDE). Projekt stworzył Matthiasa Ettricha, niemiecki student informatyki.

Przez lata KDE rozwijało się i ewoluowało, dodając nowe funkcje i aplikacje, stając się jednym z najpopularniejszych środowisk graficznych dla użytkowników Linuksa. W 2008 roku KDE wydało wersję 4.0 swojego środowiska graficznego, która wprowadziła nowy interfejs użytkownika o nazwie Plazma. Została ona zaprojektowana tak, aby była bardziej nowoczesna i elastyczna niż poprzedni interfejs i zawierała szereg opcji dostosowywania i widżetów, których użytkownicy mogą używać do personalizacji swojego pulpitu.

Jak każde środowisko graficzne, KDE Plazma ma zarówno wady, jak i zalety. Personalizacja - jest wysoce konfigurowalna, umożliwiając użytkownikom dostosowanie środowiska graficznego zgodnie z ich preferencjami i potrzebami. Produktywność - zawiera szereg narzędzi i funkcji, które mogą pomóc użytkownikom zwiększyć produktywność. Do takich należą wirtualne pulpity, narzędzia do zarządzania zadaniami i potężny menedżer plików. Elastyczność - środowisko zostało zaprojektowane tak, aby można było je dostosować do różnych urządzeń i rozmiarów ekranu.

Wymagania sprzętowe - środowisko może wymagać dużej ilości zasobów.

Cinnamon: nowoczesny interfejs i intuicyjna obsługa

Cinnamon to stosunkowo nowe środowisko graficzne, które po raz pierwszy zostało wprowadzone w 2011 roku. Stworzył go zespół pracujący nad dystrybucją Linux Mint. Chcieli oni zaoferować użytkownikom bardziej nowoczesny i łatwy w użytku interfejs niż tradycyjny znany z GNOME 2, wtedy popularny.

Cinnamon został opracowany przy użyciu środowiska GNOME 3, ale ze zmodyfikowanym interfejsem użytkownika. Dzięki temu jest bardziej intuicyjny i łatwiejszy w użyciu. Od czasu wprowadzenia Cinnamon przeszedł kilka aktualizacji i ulepszeń. Zyskał reputację stabilnego i niezawodnego oraz przyciągnął oddaną społeczność użytkowników i programistów, którzy nadal przyczyniają się do jego rozwoju.

Jedną z kluczowych cech Cinnamon jest możliwość dostosowania. Użytkownicy mogą wybierać spośród wielu motywów i apletów oraz łatwo konfigurować środowisko graficzne zgodnie z własnymi preferencjami.

Jak każde środowisko graficzne, Cinnamon ma zarówno wady, jak i zalety. Przyjazny dla użytkownika interfejs - ma łatwy w obsłudze interfejs, który jest łatwy w nawigacji. Ograniczona personalizacja - chociaż posiada sporo możliwości konfiguracyjnych, może nie oferować tak wielu opcji dostosowywania, jak inne środowiska graficzne, takie jak KDE Plazma. Użytkownicy szukający rozbudowanej personalizacji mogą być rozczarowani. Ograniczone funkcje - nie ma tak wielu funkcji, jak niektóre inne środowiska graficzne. Na przykład nie ma wbudowanej obsługi wirtualnych pulpitów, co może być ważne. Ograniczona dostępność oprogramowania - chociaż jest on dostępny w wielu popularnych dystrybucjach Linuksa, może nie być tak powszechnie obsługiwany, jak inne środowiska graficzne.

Lepszy dobór pod sprzęt: Xfce, LXDE/LXQt, MATE

Wśród popularnych opcji warto też rozważyć środowiska zaprojektowane z myślą o szybkości i mniejszym obciążeniu.

Xfce: lekkie, responsywne, praktyczne

Xfce to lekkie i szybkie środowisko graficzne, które istnieje od ponad 20 lat. Został on wydany po raz pierwszy w 1996 roku jako proste i lekkie środowisko graficzne dla systemów UNIX. Nazwa Xfce oznacza X Forms Common Environment i odzwierciedla swoje korzenie w systemie X Window używanym w systemach opartych na systemie UNIX.

Na przestrzeni lat Xfce przeszedł szereg ważnych aktualizacji i poprawek. W 2003 roku została wydana wersja 4.0, która wprowadziła nową architekturę modułową oraz szereg nowych funkcji i ulepszeń. Od tego czasu Xfce nadal ewoluuje i ulepsza się. W 2015 roku Xfce wydało wersję 4.12, która wprowadziła szereg ulepszeń wydajności, stabilności i użyteczności środowiska graficznego. Ta wersja zawierała również nowego menedżera ustawień, który ułatwia użytkownikom dostosowywanie i konfigurowanie środowiska graficznego.

Teraz Xfce jest używany w wielu dystrybucjach Linuksa i jest znany ze swojej lekkości i szybkości działania, a także konfigurowalnego interfejsu i łatwości użytkowania. Chociaż może nie mieć wszystkich funkcji i opcji dostosowywania dostępnych w niektórych innych środowiskach graficznych.

Jak każde środowisko graficzne, Xfce ma zarówno wady jak i zalety. Lekki i szybki - jest znany ze swojej szybkości i responsywności. Ograniczone funkcje - Xfce nie ma wszystkich bajerów, wodotrysków zawartych w innych środowiskach graficznych. Może w nim również brakować niektórych zaawansowanych funkcji, których mogą potrzebować zaawansowani użytkownicy. Mniej atrakcyjny wizualnie - jego interfejs nie imponuje wizualnie jak wymienione przed chwilą środowiska graficzne.

LXDE i LXQt: lekkie podejście na starszy sprzęt

LXDE (Lightweight X11 Desktop Environment) zostało po raz pierwszy wydane w 2006 roku. Zaprojektowano go jako lekkie i szybkie środowisko graficzne, szczególnie odpowiednie dla starszego lub mniej wydajnego sprzętu.

LXDE został opracowany przy użyciu zestawu narzędzi GTK+ i był oparty na menedżerze okien Openbox. Z czasem LXDE zyskało popularność wśród użytkowników Linuksa, którzy cenili sobie jego szybkość i wydajność.

LXQt jest zaprojektowany tak, aby był lekki i szybki. Jednak ta wersja jest oparta na zestawie narzędzi Qt, a nie na GTK+. Pozwala to na lepszą integrację z aplikacjami opartymi na Qt i ułatwia programistom tworzenie nowych aplikacji LXQt. Obecnie LXQt jest nadal rozwijany przez społeczność. Jest znany ze swojej szybkości i wydajności i jest szczególnie dobrze dostosowany do starszego lub mniej wydajnego sprzętu.

Jak każde środowisko graficzne, LXDE/LXQt ma zarówno wady, jak i zalety. Dobry dla produktywności - został zaprojektowany tak, aby nie rzucał się w oczy i nie rozpraszał uwagi.

MATE: wierność GNOME 2 i stabilność

MATE to środowisko graficzne, powstałe na wzór środowiska GNOME 2. Został on opracowany przez grupę użytkowników, niezadowolonych z wprowadzonych zmian w GNOME 3. Wspomniane środowisko po raz pierwszy zostało wydane w 2011 roku i od tego czasu jest stale udoskonalane.

Twórcy skupili się na utrzymaniu znanego układu i funkcjonalności GNOME 2, dodając jednocześnie nowe funkcje i ulepszenia. Jedną z mocnych stron MATE jest jego prostota i łatwość użycia.

Jak każde środowisko graficzne, MATE ma zarówno wady, jak i zalety. Możliwość dostosowania - umożliwia użytkownikom dostosowywanie interfejsu do własnych upodobań. Lekki - zaprojektowano go tak, aby był lekki i wydajny, co oznacza, że może działać na starszym sprzęcie lub maszynach z ograniczonymi zasobami. Stabilny - jest znany ze swojej stabilności i niezawodności, co czyni go doskonałym wyborem dla użytkowników, którzy potrzebują środowiska graficznego, na którym mogą polegać w swojej pracy. Ta stabilność oznacza również, że MATE jest mniej podatny na awarie lub problemy, co może zaoszczędzić czas i frustrację użytkowników. Aktywna społeczność - ma dużą i aktywną społeczność użytkowników, co oznacza, że dostępnych dla niego jest wiele zasobów.

Ograniczone opcje dostosowywania - w porównaniu z innymi środowiskami graficznymi, MATE ma mniej opcji umożliwiających dostosowywanie do własnych potrzeb. Dla niektórych użytkowników może okazać się to wadą. Przestarzały projekt - projekt oparto na klasycznym środowisku GNOME 2. Niektórzy użytkownicy mogą uznać go za przestarzały w porównaniu z innymi nowoczesnymi środowiskami graficznymi. Ograniczona obsługa aplikacji innych firm - baza użytkowników MATE nie jest tak duża, jak niektórych innych środowisk graficznych.

Środowiska lekkie i menedżery okien: Openbox, i3, Fluxbox

Enlightenment (E) to lekkie środowisko graficzne, które kładzie nacisk na atrakcyjność wizualną i wydajność. Ma unikalny interfejs, do którego przyzwyczajenie się może trochę zająć czasu.

Openbox to minimalistyczny menedżer okien. Często używa się go w połączeniu z innymi środowiskami graficznymi lub jako samodzielna instancja. Oferuje użytkownikom wysoki poziom kontroli nad korzystaniem z pulpitu i może być dostosowany do szerokiego zakresu potrzeb.

i3 to kafelkowy menedżer okien zaprojektowany z myślą o szybkości i wydajności. Organizuje okna we wzór przypominający siatkę, aby zmaksymalizować powierzchnię ekranu. Chociaż może nie być atrakcyjny wizualnie, jak niektóre inne środowiska graficzne, to możesz go dostosować do swoich potrzeb.

Budgie to środowisko graficzne zaprojektowane tak, aby było proste i eleganckie. Oferuje użytkownikom nowoczesny i atrakcyjny wizualnie interfejs z szeroką gamą dostępnych opcji dostosowywania.

COSMIC: nowe GUI od System76 i kierunek niezależności

Całość łatwo rozpoznać nawet z daleka, ma swój urok i jest prosta w obsłudze. Programiści stojący za dystrybucją stwierdzili jednak, że to nie do końca to i chcą osiągnąć więcej niezależności tworząc swoje środowisko graficzne.

Od sameg początku do pracy przy środowisku wybrano język programowania Rust, co moim zdaniem jest świetnym kierunkiem.

Środowisko wyróżnia się przede wszystkim bardzo charakterystycznym dokiem ze skrótami do aplikacji oraz oknem konfiguracji opcji systemowych. Sam dok jest bardzo mocno konfigurowalny, można dostosować jego wygląd i zachowanie do preferencji użytkownika. Większość opcji jest przełączana za pomocą wygodnych suwaków lub w formie checkboxów. Widać dzięki temu od razu czy funkcja jest aktywna, lub który wariant jest aktualnie używany. Wszystko to w kolorystyce wybranej przez użytkownika.

Do tego dochodzi dobrze zaimplementowane rozwiązanie z obszarami roboczymi, które można bardzo łatwo przełączać, a dodatkowo możliwe jest posiadanie osobnych obszarów roboczych dla wielu monitorów.

COSMIC jest przygotowany do instalacji nie tylko na Pop!_OS, ale także na innych dystrybucjach. Wiele z nich posiada COSMIC jako jedno ze środowisk do wyboru w trakcie instalacji (np. CachyOS). W innych przypadkach konieczne jest doinstalowanie środowiska po zainstalowaniu systemu, ale przygotowane są dokładne instrukcje.

Obecnie środowisko jest oficjalnie wspierane przez Fedorę, NixOS, Arch, openSUSE, Serpent OS, Redox OS i CachyOS.

Poziom dowolności i komplet aplikacji

Środowisko graficzne COSMIC to przede wszystkim wysoki poziom dowolności w konfiguracji. Możliwe jest dowolne dostosowanie zachowania doku, okien systemowych i przede wszystkim motywów i kolorystyki. Deweloperzy zachęcają wręcz twórców róznych dystrybucji do kombinowania ze środowiskiem i brandowanie go zgodnie z kolorystyką dystrybucji.

COSMIC nie kończy się tylko na samym środowisku, bo w komplecie dostajemy spory pakiet aplikacji. Obecnie są to kolejno Terminal, Text Editor, Files, App Store i Settings. Wszystkie wyróżniają się charakterystycznym motywem wizualnym i od razu po włączeniu widać, że wyszły spod ręki System76. Nie da się ukryć, że zrobione jest to bardzo dobrze, bo mają wyrobioną rozpoznawalną markę.

Co prawda widać, że projekt czerpie całymi garściami z GNOME, gdzie wszystko jest wygłaskane i zaokrąglone, a nie każdemu się to podoba.

Status rozwoju: Alpha i plany na Beta oraz 1.0

Projekt od kilku miesięcy (pierwsze wydanie pojawiło się w sierpniu 2024) jest w fazie Alpha, a obecnie wydana została wersja 5. Co bardzo ważne na początku roku deweloperzy stojący za środowiskiem obiecali, że w tym roku pojawi się wersja Beta, a pod koniec roku lub na początku kolejnego można liczyć na wersję oficjalną, 1.0.

Jeśli lubisz środowiska graficzne z ładnymi, kolorowymi ikonami oraz okienkami, które można łatwo spersonalizować, to COSMIC zrobi dla Ciebie robotę. Warto pamiętać też o dedykowanych apkach, dzięki czemu system pracujący z tym GUI powinien być stabilny i szybki.

KDE Plasma 6.7.2 i testowe KDE neon: praktyczne podejście do zmian

Spośród wielu środowisk graficznych ze świata Linuksa jednym z najchętniej wybieranych jest KDE Plasma. Ponad milion euro dla świata Linuksa. W tym materiale przyjrzymy się dokładnie odsłonie KDE Plasma 6.7.2, która ukazała się na rynku dokładnie w dniu 30 czerwca 2026 roku.

Z kolei do roli dystrybucji testowej wybrałem KDE neon (oparta na Ubuntu), czyli odsłonę tworzoną przez społeczność KDE (nie polecam jej natomiast do codziennego użytkowania - można ją bardziej traktować jako pokaz nowości od KDE, aniżeli system do stabilnej pracy).

Programiści stojący za dystrybucją stwierdzili jednak, że to nie do końca to i chcą osiągnąć więcej niezależności tworząc swoje środowisko graficzne.

Jak podejść do wyboru: podejście użytkownika i „przetestuj, zanim zdecydujesz”

W związku z tym polecam nawet na wirtualnym systemie uruchomić każde z nich i zobaczyć jak działa. W ten sposób łatwiej będzie podjąć decyzję.

Takie osoby jak coś trzeba zrobić i tak wołają "fachowca". Klikaczowi nie robi różnicy środowisko graficzne jak mu pokażesz gdzie jest FF, LO, Kadu i to jak się wyłącza komputer (a ja mam święty spokój, bo nie muszę latać co pół roku odmulać zapyziałego windowsa).

KDE dla takich osób ma jedną zasadniczą wadę. Ze względu na jego konfigurowalność jest stosunkowo łatwo (oczywiście przypadkowo) coś namieszać w interfejsie a wtedy trzeba by wołać "fachowca"...

Przykłady potrzeb: skróty, hot cornery, snap

Red_Fedora napisał(-a):Ja teraz nie wiem co wybrać, open box jest całkiem fajny, ale paru rzeczy mi brakuje. W KDE, elementary i unity miałem zachowanie window snap. Niby drobnostka, ale bardzo do tej funkcji jestem przyzwyczajony.

Ni esety też jestem uzależniony od hot cornerów.

loop napisał(-a):Fluxbox ponad 2x cięższy od openboxa... dla początkujących gnome-shell, a dla mnie to już nie ma nic lepszego niż openbox + tint2 + conky + spacefm i wsio...

Na Xfce4 ok - siedzę na MC, coś odpalam, a tam nic ...

„Mit” bez środowiska graficznego: DE istnieje i od dawna

Dawniej istniał pewien mit krążący wokół systemu Linux. Wierzono, że jest to system bez środowiska graficznego i wszystko w nim wykonuje się w konsoli. Oczywiście było to kompletną bzdurą. Tak naprawdę Linux posiada od zawsze, sporą ilość środowisk graficznych, dlatego możesz wybrać takie, które najbardziej przypadnie Ci do gustu.

Mozaika opinii: kiedy DE „po prostu działa”, a kiedy przeszkadza

FerviPS. Nie zgodzę się, dla początkującego linuxiarza, a szczególnie takiego który nie grzebie w systemie i działa zawsze na bazowych ustawieniach (90% klikaczy w windows) jest idealne.

Gnome shell jest ładne (wiem kwestia gustu ale nie wygląda źle OOTB) i nie ma za dużo opcji żeby nie odstraszyć.

Kuzyna ze względu na leciwy sprzęt ożeniłem z LXDE i też nie narzeka. Takie osoby jak coś trzeba zrobić i tak wołają "fachowca".

KDE Plazma to środowisko graficzne dla dystrybucji Linuksa, znane z ogromnych możliwości dostosowywania i zaawansowanych funkcji. Opcji jest tu na tyle dużo, że aby się z nimi wszystkim dobrze zapoznać, musielibyśmy poświęcić sporo czasu.

Wariant „od Windowsa”: jakie środowiska zwykle są najbliższe

Tak jak wspominałem, każde ze środowisk graficznych ma swoje unikalne cechy i zalety. GNOME jest jednym z najpopularniejszych środowisk graficznych w świecie Linuksa i ma bogatą historię obejmującą ponad dwie dekady.

Czyni go to popularnym wyborem dla użytkowników, którzy przechodzą z systemu Windows na Linux.

Mapa: szybkie porównanie podejść (na podstawie cech opisanych w materiale)

Środowisko	Najważniejsze cechy (z opisu)	Kiedy pasuje
GNOME	Nowoczesny wygląd, prostota i użyteczność; duży ekosystem; funkcje ułatwień dostępu; wymagania sprzętowe.	Gdy cenisz intuicyjność, dostępność i gotowe komponenty, ale masz odpowiedni sprzęt.
KDE Plasma	Wysoka personalizacja; produktywność (wirtualne pulpity, zadania, menedżer plików); może wymagać zasobów.	Gdy chcesz dużej kontroli nad wyglądem i funkcjami.
Cinnamon	Intuicyjny, łatwy w obsłudze; dostosowywanie motywów i apletów; ograniczenia funkcjonalne (np. brak wbudowanej obsługi wirtualnych pulpitów).	Gdy chcesz „nowocześniejszego” interfejsu, ale w bardziej przyjaznej formie.
Xfce	Lekki i szybki; ograniczone „bajery” i mniej zaawansowanych funkcji; mniej atrakcyjny wizualnie.	Gdy liczy się responsywność i mniejsze obciążenie.
LXDE / LXQt	Projekt dla starszego/niezbyt wydajnego sprzętu; szybkość; nastawienie na produktywność bez rozpraszania.	Gdy chcesz lekkości i spokoju w pracy.
MATE	Prostota i łatwość użycia; lekkość; stabilność i niezawodność; mniej opcji dostosowywania.	Gdy preferujesz klasyczny układ i przewidywalność.
COSMIC	Konfiguracja doku i okien; przełączniki suwakami/checkboxami; obszary robocze; dedykowane aplikacje; faza Alpha (wersja 5).	Gdy lubisz ładne ikony i personalizację, ale akceptujesz etap rozwoju Alpha.

Warto też pamiętać o tym, że nie istnieje środowisko, które będzie idealne dla każdego. Jak przedstawiłem to na tych kilku środowiskach, każde z nich ma swoje wady i zalety.

Nie da się ukryć, że zrobione jest to bardzo dobrze, bo mają wyrobioną rozpoznawalną markę.

Co ciekawe, w praktyce część użytkowników wybiera też podejście „klocki” w zależności od potrzeb, np. łączenie lekkich komponentów.

Jak tworzyć i rozwijać DE: spojrzenie krytyczne i pytania o projekt

Jak coś trzeba zrobić i tak wołają "fachowca".

Wszyscy piszecie, że to jest bardzo trudna robota. To może lepszym rozwiązaniem, byłby fork innego środowiska lub fork obecnego i niezależnego WM oraz fork file managera i taskbara, aby następnie je scalić?

Tak w ogóle, to jak powstają i realizują się tego typu projekty jeśli są tworzone przez osoby prywatne lub przez zapaleńców?

Ktoś lub kilka osób jeśli wymyśla jakiś projekt, to przecież musi skądś pozyskać programistów. Wątpię czy ci programiści chcieli by robić za darmo, skoro to są pracochłonne rzeczy. Wątpię też, że pomysłodawcy będą im płacić z własnych pieniędzy, skoro to małe sumy nie będą.

Widzisz, że różnymi, poważniejszymi projektami nie zajmują się właśnie "starsi", tylko właśnie młodziki, którzy raczej do bogatych nie należą.

tags: #kodi #srodowisko #graficzne

Popularne posty:

• Jak napisać skrypt Bash w Ubuntu od zera — poradnik
• Omnikey na macOS: jak zainstalować sterownik
• Fortnite: Rozwiązania dla błędu Windows 8.1 – co zrobić
• Raspberry Pi jako NAS — jakie oprogramowanie i konfiguracja
• Kontenery i usługi wywozu gruzu w okolicy Zernik Wrocławski